نقش سازمان‌های منطقه‌ای در پایداری امنیت کشورهای عضو نگاهی به سازمان همکاری اقتصادی «اکو»
8 بازدید
محل نشر: اطلاعات سیاسی - اقتصادی » بهمن و اسفند 1383 - شماره 209 و 210
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
سازمانها در معنای کلّی، در حقیقت به دنبال نوسازی، اصلاح، تجهیز، تداوم و تسهیل حیات نظام چند دولتی در عرصه‏های جهانی، فرامنطقه‏ای و منطقه‏ای هستند تا روابط بین المللی و حتّی اداره درونی نظامهای گوناگون دولتها و سطح حیات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی...و نوع تعامل و همکاری آنها وضع بهتر و سامان یافته‏تری پیدا کند.از سویی، در آغاز سده بیست و یکم، شاهد شکوفایی بیشتر سازمانهای منطقه‏ای و اقبال بیشتر به آنها هستیم. در این نوشتار، عوامل موفقیّت و شکست سازمانهای منطقه‏ای در تأمین امنیّت و همکاری در سطح کشورهای منطقه از بعد نظری و مصادیق مربوطه بررسی و آنگاه علّتها و عوامل ضعف و قوّت سازمانهای مزبور در مورد سازمان اکو و نقش آن در منطقه به گونه تطبیقی و با توجّه به نظریّه‏های همگرایی-مانند نظریّه کانتوری و اشپیگل و نظریّه‏های کارکردگرایان و نوکارکردگرایان به بحث گذاشته می‏شود و در پایان، در راستای تحصیل همگرایی و دستیابی بیشتر به امنیّت و همکاری در منطقه اکو، راهکارهایی چند عرضه می‏شود. سازمانهای منطقه‏ای از آغاز، همواره به عنوان یکی از ابزارهای گسترش همکاری و امنیّت کشورها و حلّ و فصل اختلافهای آنها پیش از ارجاع دعاوی به شورای امنیّت مطرح بوده‏اند و قصد بر این بوده است که با استفاده از امکانات سلبی و ایجابی کشورهای منطقه در قالب این سازمانها و به علّت نزدیکی جغرافیایی و همپیوندیهای اعضاء، گذشته از تأمین منافع آنها، اهداف سازمانهای جهانی مانند سازمان ملل متّحد در زمینه تقویت صلح و امنیّت و همکاریهای بین المللی پیگیری شود و بر کارآمدی تصمیم‏گیریهای بین المللی در این زمینه افزوده و روند اجماع بین المللی با مراجعه مقدّماتی دولتها به سازمانهای منطقه‏ای تحکیم شود. در واقع سازمانهای منطقه‏ای از جمله اکو 1 می‏توانند به علّت همگونی نسبی کشورهای عضو، با اتفّاق نظر بیشتری به حلّ اختلافها و تأمین مصالح و منافع عمومی خویش بپردازند.
آدرس اینترنتی